Ο Αστερίας

Μια αμμουδερή παραλία, με έντονη παλίρροια που σε λίγες στιγμές το νερό πλημμύριζε την ακτή και το ίδιο γρήγορα αποτραβιόταν, αφήνοντας διάφορα υλικά πίσω του, ήταν γεμάτη με αστερίες. Κίτρινους, σαν το χρυσάφι, μεγάλους, μικρούς, που κινιόντουσαν με αργές κινήσεις περιμένοντας το θάνατο, έξω από το νερό με αυτή τη ζέστη.

Ένας ηλικιωμένος, στη μέση της παραλίας, έπαιρνε τους αστερίες και έναν-έναν τους έριχνε πίσω στη θάλασσα.

Για ώρα τον χάζευα και μου φάνηκε ότι η πράξη του αυτή ήταν κουτή.
– Τι τους πετάς πίσω γέρο, του είπα. Είναι εκατοντάδες. Ότι και να κάνεις δεν θα τους σώσεις. Δεν κάνεις καμιά διαφορά.

Και αυτός, πετώντας ακόμη ένα αστερία πίσω, μου απάντησε
– Γι’ αυτόν εδώ ΚΑΝΩ ΤΗ ΔΙΑΦΟΡΑ.